yitik bir sandalye. biraz ışık. bolca karanlık..

image by decay-stock.deviantart.com

tüm dünyanın ışığı dolsa da odaya, senin eksikliğindeki karanlığı aydınlatmaya yetmiyor. tek başıma oturmuş bekliyorum aslında bazı şeylerin düzelmesini, bazı şeylerin iyi olmasını. ama namümkün sanırım artık. ne sen varsın, ne de düzelmesini beklediğim bazı şeyler. sen olmayınca herşey eksik yitik. bunu her defasında söyleye söyleye kendim bile tiksindim aslında. zaten bu durumun da o kadar normal söylenemez… idam sehpasında ölümü bekleyen, başında cellatı duran bir suçlu ne kadar rahatsa o kadar rahatım şu anda. suçluyum aslında. hayata karşı, sana karşı, kendime karşı… herşeye karşı biraz suçluyum. bilmek yetmiyor aslında, görmek yetmiyor… fark etmiyor, artık beceremiyorum suçlarımdan kaçmayı. ben bu suçlarımla kavga ederken yokluğun bile beni terk ediyor… sevmek yetmiyor bazen, bazen uğruna ölmek de kâr etmiyor. kendimle olan hesaplaşmalardan sıyrılıp dünyaya tertemiz gözlerle bakabildiğim an, değerini anlayacağım belki birçok şeyin. senin, benim bu çabamı gördüğünü bilmeden ağladım aslında. sürekli ağladım ama bu saçma sapan düşüncelerden sıyrılamadım işte. akıbetini bilmiyorum hiçbirşeyin. umudumu yitiriyorum artık. lütfen gel artık. gel de odamın ışığı yeniden aydınlatsın içimi… bir bakışın, bir gülüşün yeter aslında herşey için… gel de odamın ışığı yeniden aydınlatsın içimi… içimi, dışımı, dünyamı…

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !